Od Naaz'a "Fala 'dobrych' wspomnień cz. 2" (Lucy)

Szeroko otwieram oczy gdy widzę postacie, które gnają w naszą stronę.
- Tędy! - krzyczę i popędzam waderę w stronę wodospadu.
- I tak im nie uciekniemy - mówi zrezygnowana.
- Biegnij, nie marudź.
Gdy wadera uciekła dość daleko, stanąłem na środku drogi starając odstraszyć nieprzyjaciół. Sam się trochę bałem, ale nie chciałem tego pokazywać. Zacząłem warczeć i atakować. Po niedługim czasie oni odeszli, więc wróciłem do wadery ponawiając pytanie.
- Kim jesteś i co tutaj robisz?
- Jestem Lucy i uciekałam przed nimi a ty kim jesteś? - odpowiedziała lekko zdenerwowana.
- Jestem Nazz i właśnie ocaliłem Ci ogon - powiedziałem.
- Dzięki za ratunek - westchnęła i ruszyła w stronę wodospadu.
- Zaczekaj, a może opowiesz mi coś o sobie? - zapytałem z nadzieją.

<Lucy?>

Od Tiffany ''Marzenia cz 2'' (cd.Behemoth lub Kiiyuko)

Właśnie znajdowałam się za wielką polanką. Byłam rozkojarzona w moich porywistych, i niemożliwych marzeniach. Wąchałam sobie pomarańczowego kwiatka (to mój najlepszy kolor), gdy na skraju wzgórza stał jakiś basior. Wstałam z tego malutkiego ''składowiska'' kwiatów i poczłapałam do nieznajomego.
- Hej... Kim jesteś? - zapytałam podchodząc bliżej.
- Witaj, jestem Behemoth. A ty? - odpowiedział tajemniczym głosem.
- Jestem Tiffany. Należysz już do Watahy Magicznych Wilków? - dopytałam.
- Nie... A jest tu jakaś wataha? - podniósł brew.
- Tak, właśnie do niej należę! - zaśmiałam się.
- Faktycznie. A zaprowadzisz mnie do Alfy? Chyba tu dołączę... - rozglądał się po dalszych terenach.
- To chodź za mną! - machnęłam łapą.
Szliśmy zielonym lasem, i przez park. Behemoth rozglądał się w rożne strony. Te tereny WMW były przecudowne! Tak rozmawialiśmy sobie i śmialiśmy, gdy na naszej drodze stanęła Kiiyuko.

<Behemoth? Kiiyuko?>

Od Lucy " Fala 'dobrych' wspomnień cz. 1" (cd. Chętny Ktoś)

Biegnę. Jak szybko uciekać może wycieńczona dziewczyna w poturbowanych trampkach z bagażem poczucia winy i złych wspomnień? Kalkulowałam wynik, czułam na karku zimny oddech moich prześladowców. Właściwie czemu chcę uniknąć wyroku Śmierci? W końcu i tak mnie złapią, nie mam nawet gdzie się ukryć. Myślałam o tym przemieszczając się niepewnie, chwytając za pnie drzew w celu utrzymania równowagi. Za mną coraz szybciej mknęły posłańce demonów. Modliłam się o ratunek, gdy nagle wpadłam na jakiegoś wilka. Tak dawno nie widziałam żadnego magicznego psowatego!
- Kim jesteś i co tutaj robisz? - spytał zdezorientowany.
- Z chęcią odpowiem Ci na te pytania, ale mam ważniejszą sprawę na głowie... - wysapałam wskazując pędzące za mną postacie.

<Kto będzie tak miłym magicznym psowatym i mnie uratuje?>

Od Behemotha "Marzenia cz.1" (cd. chętna wadera)

Chmury były zawsze śmieszne. Kłębiaste, puszyste i towarzyszące mu na co dzień. Lubił patrzeć w niebo, odchylać głowę do góry i wyobrażać sobie, że jest ptakiem, a wszystkie te przyziemne problemy są daleko od niego, tak daleko, że musiałby lecieć przynajmniej 3 godziny w dół, aby je poczuć. Wyobraźnia to był jego narkotyk.

Kiedy był szczeniakiem marzył o tym, żeby na powrót mieć rodziców i siostrę.

Kiedy miał dwa lata marzył o ciepłym kącie i przyjaznej duszy.

Teraz nadal lubił marzyć, zatapiać się w wyobrażeniach i kolorować, ubarwiać szarą, bezdenną masę, jaką była rzeczywistość. Ale różnica polegała na tym, że nie wierzył, iż te marzenia kiedykolwiek się spełnią. Bo nigdy życie nie było dla niego łaskawe, a jedną istotą na której mógł polegać był on sam.

Polana kończyła się łagodnym zboczem pełnym krwawiących maków. Sam ich zapach kojarzył się z czerwienią. Postąpił krok. Potem kilka. Wreszcie zaczął biec, tak szybko, jak tylko mógł, ścigał się z wiatrem czochrającym jego sierść, uciekał w cień przed plamami słońca. Zwolnił, gdy wyrósł przed nim mur drzew. Usłyszał cichy śmiech, obrócił głowę skupiając uwagę na otaczającym go obrazie.

Był czujny, a jednak mimo to nie potrafił zlokalizować źródła dźwięku.

<Dokończy ktoś? Może jakieś piękne suczki? Behemoth byłby rad.>