Od Mentis "Spacer w chmurach myśli" cz. 3 (cd. Sohara)

Skierowaliśmy się w stronę parku. Przez długi czas nie odzywaliśmy się do siebie ani słowem. Czarne chmury zakryły niebo. Gałęzie drzew kiwały się na wszystkie strony poprzez silny wiatr. Sohara była strasznie zamyślona. Widać było ,że jest czymś przejęta.
- Co cię trapi? - zapytałem lekko się uśmiechając.
- Nie ważne... to nie jest twoja sprawa... - powiedziała, robiąc przy tym kwaśną minę. Nie chciałem być wścibski i nie dręczyłem jej już więcej pytaniami. W końcu przed nami pojawił się las. Sohara zatrzymała się i zaczęła się rozglądać.
- Jesteśmy na miejscu. - powiedziała, nie przestając patrzeć wkoło siebie.
Ja natomiast popatrzałem w górę. Nagle niebo rozbłysło się i ujrzeliśmy piorun. Trafił gdzieś niedaleko nas, ponieważ było słychać głośny grzmot. Zaraz potem rozpadał się deszcz.
- Proponuję schować się w tamtej jaskini u góry.
Ona natomiast skinęła tylko głową. Gdy do niej weszliśmy, za skałą ujrzeliśmy czarną postać. Popatrzyła się w naszym kierunku i zaczęła wyć. Zaraz zobaczyliśmy więcej czarnych pysków.
- Ktoś osiedlił się na terenie naszej watahy - powiedziała pewna siebie Sohara i zrobiła krok w ich kierunku. Jak się okazało, to były wilki. Powoli zaczęły nas okrążać. Jednak dla Sohary, dziewięć wilków to pestka. W mgnieniu oka zrobiła obrót wokół własnej osi, waląc łapą w trzy wilki. Następnie wzięła duży zamach ogonem i powaliła na ziemię kilka z nich. Po chwili czarne jak smoła wilki leżały na ziemi, bojąc się poruszyć.
- Muszę przyznać, że to było niezłe - powiedziałem lekko zszokowany.
- Codzienność - odpowiedziała głośno wzdychając. W tej chwili przestał padać deszcz, a zamiast ciemnych chmur na niebie było widoczne słońce. Kontynuowaliśmy nasz spacer po parku. Przez długi czas myślałem o tej sytuacji. W sumie jej się nie dziwię, jest odważną, waleczną wilczycą, która twardo stąpa po ziemi. Ale to co stało się w jaskini było dla mnie pełne podziwu. Z myśli wyrwał mnie głos Sohary.
- Wybacz Mentis, ale jestem strasznie zmęczona. Muszę iść się przespać.
- W takim razie do jutra. - odpowiedziałem jej szybko.

<Sohara?>

Uwagi: "Poprzez" piszemy razem. Spację stawiamy po znakach interpunkcyjnych, a nie przed (mam na myśli głównie to zdanie oraz kilka innych przypadków: W końcu ,przed nami , pojawił się las.). "Nie chciałem być wścibski i nie dręczyłem ją więcej pytaniami." - że co...? "Wkoło" piszemy razem.

Od Mentis "Wspomnienia pełne rozpaczy" cz.1 (cd. Sohara)

Przypominają mnie się czasem chwile z życia mojej dawnej watahy. Byłem jeszcze wtedy szczeniakiem. Lubiłem bawić się z rodzeństwem oraz się wygłupiać. Jednak byłem inni niż wszyscy. Miałem nadprzyrodzone zdolności, których nikomu nigdy nie wyjawiłem. Czasem chodziłem do lasu, aby porozmawiać z ptakami. Niestety, nadeszły mroczne chwile dla naszej watahy. Rano obudziło mnie wycie wilków. Ich wycie nie było podobne do wilków, które znałem. Zaraz potem usłyszałem głos mojej Matki. Powiedziała, żebym uciekał w stronę lasu. Zaraz zerwałem się z legowiska i wyjrzałem zza nory. Toczyła się tam krwawa wojna na śmierć i życie. Wilki z innej watahy zaatakowały naszą. Przemknąłem niepostrzeżenie koło pola bitwy i udałem się do lasu. Nie miałem ochoty patrzeć za siebie jak moją rodzinę mordują pełne mroku drapieżniki. Zamieszkałem w miejscu oddalonym o około trzydzieści sześć kilometrów od mojego od rozpadłej watahy. Był nim lasek, wilgotny i cichy. Mogłem w nim bez problemu rozwijać moje moce i umiejętności. Ostatnio nawet nauczyłem się latać za pomocą moich skrzydeł. Pewnego dnia, poszedłem na polowanie, poza granice mojego terenu. Kiedy obserwowałem moją zdobycz w krzakach naprzeciw mnie coś się poruszyło. Był to wilk, który najwyraźniej polował na tą samą zdobycz. Podszedł do mnie, wyszczerzył kły i powiedział:
- Kim jesteś? - warknął do mnie
- Jestem Mentis. Czy mógłbyś mi powiedzieć gdzie się znajdujemy? - zapytałem lekko przestraszonym głosem
- Jesteśmy na terenie Watahy Magicznych Wilków. A więc, skąd jesteś?
- Mieszkam niedaleko stąd, a dokładnie za tą rzeką.
- Witaj, ja jestem Sohara. Przepraszam, że na początku byłam dla ciebie taka niemiła. Jeśli nasza Alfa się zgodzi... czy chciałbyś należeć do naszej watahy? - zapytała już całkiem łagodnie.
Po chwili zastanowienia zgodziłem się, a ona oprowadziła mnie po terenach watahy. Alfa zgodziła się chętnie na to, abym dołączył do watahy. I tak własnie dołączyłem do tej cudnej watahy, w której jestem.

<Sohara?>

Uwagi: Liczby i cyfry w op. zapisujemy słownie. Rozwijamy skróty (km = kilometry).